markasblog

Vevo, będące wspólnym przedsięwzięciem Google, Sony Music Entertainment oraz Universal Music Group wszedł na rynek australijski we współpracy z lokalną firmą MCM Media, zajmującą się nowoczesnymi mediami. Vevo powstało w 2009 roku i miało podnieść zyski największych wytwórni muzycznych, a także rozwiązać problem z licencjonowaniem teledysków wyświetlanych w serwisie YouTube.

W tej chwili usługa działa w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie oraz w Wielkiej Brytanii, a oprócz Australii produkt ma być dostępny w krajach Ameryki Południowej jeszcze w tym roku.

Na chwilę obecną Vevo skupia około 45 000 teledysków najpopularniejszych światowych gwiazd. Wszystko jest dostępne za darmo, a zyski są czerpane z reklam wyświetlanych podczas odtwarzania treści.

Popularność usługi systematycznie wzrasta, o czym świadczy wzrost liczby użytkowników w Wielkiej Brytanii o 120 % w okresie od kwietnia do stycznia tego roku. Statystycznie rzecz ujmując można powiedzieć, że każdy z zarejestrowanych użytkowników na Wyspach ogląda średnio 15 filmów w przeciągu miesiąca. W styczniu tego roku każdy użytkownik obejrzał średnio 70 minut  produkcji, z czego spora cześć była oglądana z wykorzystaniem telefonów komórkowych oraz tabletów, a liczba strumieni multimedialnych uruchomionych przez urządzenia mobilne podwoiła się między kwietniem 2011 i styczniem 2012 osiągając liczbę 12,4 miliona.

Vevo to produkt, który ma przede wszystkim zwiększyć zyski wytwórni muzycznych. Zasada zarabiania jest prosta. My wam pozwolimy oglądać teledyski „za darmo”, ale Wy będziecie oglądać reklamy w trakcie korzystania. Vevo według mnie to najzwyczajniejszy wydawca reklam, który przy okazji udostępnia treść. Za Vevo stoją ogromne pieniądze i w sumie zastanawiam się, co stoi na przeszkodzie, aby ta usługa była dostępna poza Stanami, Wielką Brytanią oraz Kanadą.

Po wejściu na stronę Vevo ujrzymy informację, że strona której szukamy, nie jest dostępna dla naszego regionu, a dalej mniejszą czcionką, że trwają ciężkie prace nad uruchomieniem usługi dostępnej na całym świecie. Szkoda tylko, że ta informacja wita nas już od prawie 3 lat.

Kumpel mnie zagaił na gg, z prośbą o przesłuchanie jego pierwszego mixu. Koleś uderza mocno w okolice Jungle i DnB, a że mam bardzo wybredny gust muzyczny, to można uznać za jego pierwszy sukces fakt, że doczekałem do końca tego trwającego ponad 16 minut kawałka. Myślę, że warto choć w ten sposób – zamieszczając link do kawałka – wesprzeć młodych twórców. Posłuchajcie więc pierwszego, publicznie udostępnionego utworu kolesia, co się zwie Mlska.

Kolejna propozycja muzyczna ode mnie dla Was. tym razem kapela Amorphis z jednym z najbardziej znanych kawałków Evil Inside.

Foobar na moim komputerze jest zapracowany. Praktycznie w tle cały czas coś tam sobie gra. I teraz również. Z ogromnym sentymentem wracam do ścieżki dźwiękowej z Alexandra. Pan Vangelis i tym razem nie zawiódł tworząc muzykę monumentalną. Proponuję małą próbkę umiejętności mistrza wśród kompozytorów muzyki filmowej. Kompozycja się nazywa The Drums of Gaugamela i dreszcze na plecach przechodzą. Potencjometry na full i niech tynk ze ścian leci:-)

Propozycja muzyczna… Świetny kawałek pod tytułem Tribute w wersji live. Według mnie kawał rockowego grania… Oryginalny teledysk do tego kawałka znajdziecie tutaj.

Koncerny muzyczne w odpowiedzi na ogromną falę piractwa otwierają sklepy internetowe, w których można kupić pojedyncze piosenki za dużo mniejsze pieniądze, niż ma to miejsce w tradycyjnych sklepach muzycznych. Jest to próba na zwiększenie zysków ze sprzedaży muzyki. Wydawcy muzyki szukają również nowych rynków zbytu, a biorąc pod uwagę, że populacja Chin jest szacowana na 1,3 mld osób, które na fali bumu gospodarczego stają się zamożniejsi okazuje się, że Państwo Środka jest smakowitym kąskiem dla koncernów muzycznych. I tutaj piękna wizja zarobku na sprzedaży muzyki staje się lekko rozmyta.

Ministerstwo Kultury w trosce o kierowanie do młodzieży jedynie ‘właściwych treści” mają w planach wprowadzenie nakazu nieobowiązującego jedynie dostawców muzyki z Chin, Hong Kongu, Makao oraz Tajwanu, polegającego na tłumaczeniu każdego utworu na język chiński. Dodatkowo każda firma chcąca sprzedawać muzykę w Chinach będzie musiała otrzymać odpowiednią licencję od pekińskiego Ministerstwa Kultury.

W podobnej sytuacji znajdzie się również wyszukiwarka Baidu i Google, gdzie ta druga podpisała z tak zwaną wielką czwórką umowę dzięki której stała się dostawcą muzyki w Państwie Środka.

Koncerny muzyczne mają twardy orzech do zgryzienia. Tłumaczenie milionów utworów na język chiński pochłonie miliony dolarów, co w dobie mniejszych zysków firm fonograficznych może okazać się problemem do nieprzeskoczenia.

Długo już nie proponowałem Wam nic muzycznego i sam nie wiem czemu tak się stało. Postanowiłem to nadrobić mocnym akcentem. Na nowy tydzień proponuję utwór (a raczej jego fragment) Beyond This Live zespołu Dream Theater w wersji koncertowej, który w całości możecie usłyszeć na albumie Live at Budokan, a konkretnie na pierwszej płycie z tego albumu.

Wybór tego utworu nie jest przypadkiem. Jest to kontynuacja rozmowy jaką zdarzyło mi się przeprowadzić z moim kumplem Arkiem jakiś czas temu. Tematem była muzyka oczywiście i granie na perkusji. Zwróciłem mu wtedy uwagę, że mam dobry przykład jak na perkusji grac się powinno, a przy okazji zwróciłem uwagę na gitarowe solówki Johna Petrucciego, w którego graniu od pewnego czasu jestem zakochany. Jednakże prowodyrem całej tej sytuacji był energiczny bębniarz Mike Portnoy. Przypadkiem miałem ten właśnie kawałek (zresztą cały trzy płytowy album) na swojej Omni i nie omieszkałem zapuścić. Jakoś wiadomo jaka była, ale wrażenie zrobiło i tak piorunujące szczególnie jeżeli chodzi o granie Johna Petrucciego. Arek nie wierzył, że można takie rzeczy zagrać na gitarze. I teraz daje Arkowi na to dowód. John Petrucci dobrym gitarzystą jest, a przynajmniej ja tak uważam i będę bronił swojego stanowiska w tej kwestii jak lew.

Arku, popatrz więc na 10-minutowy fragment utworu trwającego ponad 19 minut. John Petrucci na gitarze elektrycznej, Mike Portnoy na perkusji, John Myung na gitarze basowej, Jordan Rudess na klawiszach i oczywiście James LaBrie na wokalu.

Po tygodniowej przerwie w zamieszczaniu propozycji muzycznych, przyszedł czas na mocne uderzenie w wykonaniu polskiego zespołu Toxic Bonkers. Jeżeli mielibyśmy zaszufladkować tą kapelę do jakiegoś stylu muzycznego, to najbliżej chyba im do Grindcore’u. Zespół pochodzi z Aleksandrowa Łódzkiego i to powoduje, że jestem dumny z tego, że takie kapele powstają w Łodzi i okolicach. Kapela powstała w 1993 roku, więc do nowych nie należy, ale na szczęście chłopaki wciąż mają świeże pomysły na muzykę i od kilku lat z dużym powodzeniem reprezentują polską scenę grincore’ową, za co im serdecznie dziękuję. Progress – ostatni album grupy uchodzi na najlepszy w ich dorobku. Z tego właśnie albumu propunję wam kawałek Anti-Violent.

Aby tradycji stało się zadość, zamieszczam kolejną propozycję muzyczną na kolejny tydzień. Tym razem mój wybór padł na szwedzki zespół power metalowy Sabaton. Na zespół ten wpadłem zupełnie przypadkowo przeglądając jakieś fora internetowe. Na uwagę zasługuje tematyka jaka jest poruszana w muzyce Sabatona, która jest związana z II wojną światową, ale należy podkreślić, że wymowa tekstów jest antywojenna. Osobiście postanowiłem zaproponować utwór pod tytułem Ghost Division z płyty The Art of War.

Coś jeszcze…

Obiecanym Coś jeszcze… jest natomiast wyjaśnienie przestoju w publikacjach an blogu. Pamiętacie zapewne, że jakiś tydzień temu wróciłem z urlopu. Pech chciał, że zaraz po powrocie do pracy trafiłem od razu na głęboką wodę. Sporo pracy mamy na dziale przez co jestem wiecznie zmęczony. Permanentny brak czasu nawet na odpoczynek sprawia, że blog zszedł na dalszy plan. Brak czasu to jednak nie jedyny powód zawieszenia publikacji. Głównym jest pogoda za oknem, która za wyjątkiem dzisiejszego dnia, jest – przynajmniej dla mnie – nie sprzyjająca siedzeniu w domu przed komputerem. Szczerze mówiąc zamiast komputera wole świeże powietrze i to raczej się nie zmieni. Trzeba być niezłym masochistą, aby po kilkunastu godzinach przed komputerem w pracy, wrócić do domu i włączyć znowu komputer. Tak więc, jeżeli chcecie czytać więcej artykułów na moim blogu, musicie zaangażować się w szamańskie obrzędy ściągające opady deszczu i niską temperaturę. Bez tego przed klawiaturą mojego komputera nie usiądę.

Zapewne zauważyliście, że w tym tygodniu nie zaproponowałem wam żadnej muzyki. Mimo, że koniec tygodnia zbliża się wielkimi krokami, to moim zdaniem i tak nie jest za późno na moją propozycję, a w związku z opóźnieniem z mojej strony, można powiedzieć, że jest to propozycja na weekend majowy.

Tym razem pozostaniemy w klimacie Illusion, chociaż granie będzie bardziej łagodne. Proponuje wam tym razem balladę w wykonaniu Lipy i jego ekipy (nie czuję, że rymuję) pod tytułem „Tylko”. Poświęćmy niecałe 3 minuty, aby wsłuchać się w tekst i zrozumieć:

że ludzie płaczą czystą krwią